Achterblijven

Vorig weekend waren mijn zus, haar vriend en hun zoontje bij ons op bezoek. Het was even passen en meten, maar de travel cot (geleend van een vriendin hier die heel veel vrienden heeft en binnen een paar seconden zo’n kinderbedje voor je regelt) stond klaar in onze slaapkamer. De logeerkamer was leeg gehaald (stofzuiger in een hoek in de keuken gepropt, koffers tegen een muur in de woonkamer, strijkplank achter een andere kast verstopt etc) en het bed gezellig opgemaakt. En allerbelangrijkst: bier en wijn stond koud.

Voor het eerst in een aantal maanden live contact met familie! Heerlijk! Eindelijk bijkletsen in het eggie, gezellig samen eten en Gib bekijken. Omdat de wekker iets eerder gaat volgens mijn neefje lagen we op zondagochtend om tien uur al heerlijk op het strand in Catalan Bay en liepen we op maandagochtend om tien uur door de Botanische tuinen. Het was heerlijk met ze! Totdat ze weg gingen.

Toen dacht ik ‘oh ja, achterblijven is echt veel moeilijker dan weggaan’. Als je zelf weg gaat, ga je meestal een avontuur in. En ben je superdruk met nadenken over of je alles wel hebt ingepakt en niks vergeten bent te regelen. En uiteraard heb je niet alles ingepakt en ben je iets vergeten te regelen… Maar als je daar dan bent, op jouw nieuwe plek en je hebt een heerlijke tijd met vrienden en familie en zij gaan dan weer weg. Das knap waardeloos. Het enige dat ik dacht toen ik terug naar huis liep was ‘niet op straat janken, niet op straat janken, niet op straat janken, shit waar is mijn zonnebril!’.

Maar (dramatische snik) je komt het ook wel weer te boven. Je pakt je ritme weer op en gaat je dingen weer doen. Ik ben nog steeds mega enthousiast over anti gravity fitness (vorige week de bee en de cowboy gedaan!) En ik ben ook begonnen met een aquarelcursus. Ik heb nog maar twee lessen gehad, maar het is erg leuk! Afgelopen vrijdag was het Saint Patrick’s Day en dat hebben we heel solidair mee gevierd (lees: gedronken). En gisteren en vandaag zijn we er heerlijk uit geweest naar het prachtige Cadiz en Conil de la Frontera.

Nu weer thuis in onze flat. We hebben boodschappen gedaan, maar vanmiddag zoveel tapas gegeten dat we eigenlijk niet enorm honger hebben. We zijn een ietsiepietsie rood van het zonnen op het strand en lekker loom van het mooie weer. De xbox gaat aan (Ewoud) en een nieuw boek wordt open geslagen (moi). Op naar een nieuwe week!

XXX

 

 

Een reactie

  1. Ohhh, ik kreeg prompt ook een snikmoment!
    En nog ca 43 nachtjes slapen en dan komen wij, en …… dan gaan we ook weer weg.
    En dan weet ik zeker dat wij ook zakdoeken nodig hebben en een grote zonnebril.
    pfff, nou eerst maar gewoon ons verheugen jullie weer te zien, toch?
    Lieve Rie en Ewoud
    tot gauw
    kroeper heit en mem

Gesloten voor reacties.