Chicas

Twaalf jaar geleden begon ik met schermen en kort daarna kwam ik zelfs in het bestuur van onze schermclub. Hoe? We gingen na het schermen zoals gebruikelijk bij Bé in de kroeg een drankje drinken en een paar uur later rolde ik er als toekomstige secretaris uit. Zoiets. Ik noemde mijn masker nog mijn helm en mijn fil de corps het snoertje maar ergens is bedacht dat het prima was dat ik in het bestuur kwam. En wat ben ik nu blij dat iemand dat bedacht heeft. Want dat bestuur heeft geweldige vriendschappen opgeleverd.

Mijn mede-bestuursleden waren Oswin, Sander, Marjolein en Astrid. Ik was uiteraard de jongste. Ik zeg uiteraard, want op één of andere manier ben ik altijd de jongste. (Heel prettig, want dan mag ik altijd beginnen met spelletjes!) Met deze vier jongens en meisjes ben ik nog steeds bevriend. Ondanks dat eentje steeds verder weg is gaan wonen (you can’t escape from us!) en ik nu ook aan de andere kant van Europa woon. Friends forever, hartje.

Afgelopen vijf dagen waren twee van de vier over de vloer. De meiden, de chicas. Op woensdag stond ik bij Malaga – Costa del Sol Airport om ze op te halen. En ik had bedacht, meteen maar door naar Marbella. Dat ís de Costa del Sol. Achteraf bleek dat ze wat sceptisch waren geweest over mijn plan om Marbella te bezoeken. ‘Marbella is echt leuk, dat had ik niet verwacht!’ Mijn vriendinnen hebben veel vertrouwen in mij… 🙂

Na twee dagen (in de zon) tapas eten, wandelen&winkelen, drankje doen, wandelen&winkelen, tapas eten en wandelen&winkelen zijn we naar Gib gereden om daar dit schema verder voort te zetten. Om op dag drie dit ritme toch maar wat te doorbreken en om wat educatieve momenten toe te voegen zijn we de rots op gegaan. Marjolein wilde dolgraag apen bekijken (not) en ik wilde dolgraag achter in de benen van mijn vriendinnen knijpen om ze te laten denken dat ze besprongen werden door de apen en daardoor (voor mij) leuke schrikmomentjes te creëren.

Eenmaal op de rots en voorbij de apen zijn we naar Sint Michaels Cave gegaan en vervolgens de ‘siege tunnels’ in. En nou vraag je je af wat het educatieve precies was. Nou, we hebben geleerd dat met zo’n 50 kilometer tunnels en een aantal flinke grotten die rots praktisch poreus is. Die gedachte bracht ons wel wat van ons stuk en dus zijn we maar snel weer verder gegaan met ons schema: eten, winkelen, eten.

Omdat Gibraltar wat stil is in het weekend zijn we op zaterdag naar Malaga gegaan. Nadat ik de auto met behulp van twee mannen van het hotel in de lift heb gekregen en daarna op een parkeerplek heb gekregen (doe ik never nooit weer) hebben we ons schema hervat in Malaga. Eten, winkelen, eten, wandelen, eten. Voor mij was het lekkerste toch wel de ijs-macarons, die we nog net voor sluitingstijd rond twaalf uur ’s nachts opgepeuzeld hebben. Voor het culturele aspect van de trip zijn we tussen ontbijt en tapas eten in nog naar de Alcazaba geweest. Mocht je ooit in Malaga belanden, dan moet je die echt gaan bekijken!

En dan komt dat moment… dat je die auto weer uit die parkeergarage moet halen. ‘Volgens mij sta ik vast’ roep ik terwijl ik met grote angstige ogen om me heen kijk of er ook ergens een man is die dit voor mij kan gaan doen. Geen man, dus zelf maar verder klungelen. Uiteindelijk is het gelukt en kon ik met lood in de banden naar het vliegveld rijden om mijn vriendinnen weg te brengen. Stom. Ik vraag nog een keer of ze echt niet willen blijven. Maar nee. Daar gaan ze. Ik mis jullie nu al. Hartje!

XXX

PS: Marjolein en ik gaan een snackbar beginnen: Annemafriet met Marjonaise

4 reacties

Gesloten voor reacties.