Gib

Als je overdag vaak alleen thuis zit (klinkt heeeel zielig) leer je snel gesprekjes aanknopen met mensen. En wat ik heb gemerkt is dat de mensen hier wel van een praatje houden. Zo sta je in de lift met één van de vele buren en haar honden en babbel je over honden. Of je staat bij de kassa met een goedje om de bankkussens te wassen en witter te maken en de dame vertelt je wat eigenlijk nog beter werkt en in welk gangpad ik dat kan vinden. Of je praat met je mede Spaans studenten over hoe lang je al in Gibraltar woont en hoe je hier terecht bent gekomen. Nadat we braaf onze Spaanse zinnetjes hebben geoefend uiteraard. Zo leer je van alles over mensen, over wat er hier te doen is en over ‘Gib’. Inside information zeg maar. Here is some!

‘Gib’, ik zei het toen we nog in Nederland waren als grapje. ‘We verhuizen naar Gib’. Maar inmiddels heb ik geleerd dat de mensen hier Gibraltar ook echt vaak ‘Gib’ noemen. ‘How long have you been in Gib’. En als je dan vertelt dat je hier naartoe bent verhuisd vanwege het werk van je vriend is de volgende vraag: ‘does he work in Gaming?’. Yes. Good guess. Ik heb ook geleerd dat Gib een echte community is. Mensen kennen elkaar, elkaars kinderen, elkaar neven en nichten en opa’s en oma’s. Ons kent ons, of eigenlijk ‘us knows us’ of ‘nos conoce nos’ in het steenkolenengels respectievelijk Spaans.

Er is hier daarom ook weinig misdaad. Ongeveer eens in de vijf jaar is er een moord en die is dan binnen een kwartier opgelost omdat er altijd mensen zijn die weten wie het heeft gedaan. Terwijl ik deze twee zinnen afgelopen week al getypt had was er toch opeens spanning en sensatie. Ik zat bij de kapper (typisch!) en er komt een politieauto aanrijden en er springen twee agenten uit die beginnen te rennen. Ik denk dat we met z’n allen tegen het raam geplakt stonden. Even later komt er een tweede politieauto aanrijden en stappen er meer agenten uit. Eén van de kapsters zegt tegen haar klant: ‘that is officer Tate, you should call his mom tonight and asked what happened’. Us knows us.

Ik heb ook gehoord dat de echte Gibraltarezen Gib amper verlaten. Ze gaan hooguit naar the UK om te studeren, maar ook dan komen ze bijna altijd weer terug om hier te gaan werken. Op zich is het niet zo gek dat mensen willen blijven wonen waar ze zijn geboren, maar ook in de weekenden verlaten ze de rots niet. Zo zijn er Gibraltarezen die minder vaak in Malaga zijn geweest dan wij, terwijl we hier nog niet zo lang wonen! They stay put. Alles wat ze nodig hebben is in Gibraltar.

Iemand: ‘Do you live in Gib or in Spain?’ Ik: ‘in Gib’. Iemand: ‘you are lucky’. Die opmerking snapte ik eerst niet zo, maar inmiddels heb ik begrepen dat huizen hier niet alleen razendduur zijn (ongeveer 1200 euro per maand voor een eenkamer appartement in of rond het centrum ex servicekosten), maar dat er ook echt een krapte is. Hetzelfde geldt voor parkeerplekken, die kosten hier rond de 100 pond per maand en gratis parkeerplekken zijn er maar weinig. Veel mensen (niet de oorspronkelijke Gibraltarezen uiteraard!) wonen dan ook net over de grens in La Linea of een stukje verder in golfdorpen als Sotogrande.

Ik hoor je denken… Een golfdorp? Wat is dat nou weer. Ik moet eerlijk zeggen, ik heb het woord net verzonnen, maar ik denk dat je je er wel een voorstelling bij kunt maken. Het eerder genoemde Sotogrande bijvoorbeeld. Een google-search levert het volgende op ‘Sotogrande is een luxe resort. Er zijn vijf golfbanen, er zijn squash-, frontón- en tennisbanen, een marina, een manege, restaurants en diverse hotels’. En nu ben je je aan het voorstellen dat dat een saai en strakgemaaid stuk gras met allemaal dezelfde soort huizen is. Nee. Het is er echt schitterend. De huizen en appartementen zijn prachtig, het uitzicht is geweldig (zee of bergen) en er zijn mooie en goed onderhouden tuinen. Niks saaie Vinexwijk. Het hele dorp schreeuwt ‘het goede leven is hier’. En als je er eenmaal bent geweest, struin je thuis direct de Spaanse Funda af op zoek naar jouw droomhuis in Zuid-Spanje.

Het goede leven, daar draait het hier echt om. Lekker weer, lekker eten, buiten zitten met een drankje, ’s avonds de straat op met de hele kroost en om de paar minuten stilstaan om met mensen te kwebbelen. Ik denk daar veel over na. Dat goede leven, het verschil tussen de Nederlandse mindset en de mindset hier. Maar misschien is dat iets voor een volgende blog. 🙂

XXX

PS: Frontón is een kaatsmuur en wordt gebruikt bij Pelota Vasca, een balspel dat lijkt op Fries kaatsen!

 

2 reacties

  1. Leuk Annemarie! Dank je wel voor je inkijkje in Gibraltar. Het klimaat moet wel een beetje meewerken bij het goede leven … hier in Nederland speelt het leven zich veel meer binnen af … Geniet er maar van, straks mis je het. (ik kan het weten)

  2. Oh wat klinkt dat goed, hier regen en storm enzo.
    Maar ook de eerste krokussen, dus we houden de moed erin.
    En ondertussen ga ik mij verdiepen in vliegreizen richting jullie, we komen eraan hoor.
    Knuffels van ons.

Gesloten voor reacties.